Ο χειμώνας αγρίεψε πολύ στη Γαλλία!!!!!!! Σε άλλες περιπτώσεις η Ελίνα θα κατέβαζε κάτι προβοσκίδες, μα κάτι προβοσκίδες, όλα θα την εμπόδιζαν κι όλο γκρίνια και μελαγχολία θα ήταν το ξέρω καλά αυτό. Τώρα όμως δε τη νοιάζει και μπορώ να πω ότι της αρέσει. Το κρύο δε την εμποδίζει να βγαίνουν ειδικά τώρα που είναι όλα είναι παντού στολισμένα χριστουγεννιάτικα κάνει σαν μικρό παιδί!!!!!
Έχει τύχει κι άλλες φορές Χριστούγεννα στο εξωτερικό κι ήταν και μικρότερη έτσι όμως δεν έκανε, τώρα είναι το κάτι άλλο.
Στολίσανε με τον άντρα της και το σπίτι τους
και μετράνε τις μέρες να βρεθούνε με τα δικά τους πρόσωπα, τους δικούς τους ανθρώπους να περάσουν τις Αγιες μέρες μαζί τους στο σπίτι τους, το δικό τους σπίτι!!!!!!!
Ο καιρός για την Ελίνα περνάει ευχάριστα, στη Γαλλία, ευχάριστα κι όμορφα!!!!!! Ήρθε ο χειμώνας με το κρύο αλλά αυτό δεν την εμποδίζει να βγαίνει. Βλέπει όμως τον άντρα της να ζορίζετε λίγο, όσο πατάει γάτα δηλαδή στο σήκωμα της γιατί πήρε και λίγα κιλάκια!!!!!! Στην αρχή του έλεγε ότι κρύωνε και δεν βγαίνανε. Ελα όμως που ο άντρας της το κατάλαβε!!!!!!!! Αναγκάστηκε να του πεί την αλήθεια. Βέβαια τη μάλωσε γιατί ποτέ δεν της παραπονέθηκε και πάντα ήθελε να βγαίνουν. Θα βρούμε μια λύση για να μην αισθάνεσαι άσχημα της είπε. Τη λύση τη ξέρω αλλά δεν έχω τα χρήματα του απάντησε η Ελίνα. Κι αφού τη ρώτησε ποιά ήταν η λύση είπε εκείνη για το αυτοκίνητο με ράμπα ή ασανσεράκι. Του άρεσε η ιδέα, ψάξανε στο ίντερνέτ, πήγανε σε καταστήματα αυτοκινήτων και τελικά βρήκανε αυτό που ζητούσαν!!!!!! Ο άντρας της Ελίνας δεν ήθελε η Ελίνα να χαλάσει τα χρήματα της, άλλωστε δεν φτάνανε, ούτε τα δικά του αρκούσαν όμως. Η Ελίνα τότε του είπε να συμπληρώσει εκείνη όσα χρήματα έλειπαν. Οάντρας δεν δεχόταν με τίποτα, με το μπλα-μπλα, την κρεβατομουρμούρα και μια ευκαιρία που βρήκαν δέχτηκε ο άντρας της Ελίνας να βοηθήσει η Ελίνα με τον όρο να της επιστρέψει και το τελευταίο ευρώ χωρίς να καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχουν δικά του και δικά της αλλά δικά τους. Εντάξει η Ελίνα δέχτηκε τον όρο. Σε λίγες μέρες η Ελίνα θα έχει το δικό της αυτοκίνητο για τις βόλτες της χωρίς να κουράζει τον άντρα της!!!!!!!
Έξω ψιλοβρέχει, η Ελίνα πίνει καφέ με τον άντρα της (πάλι ωραία μου ακούγεται) της αρέσει όμως, δεν μελαγχολεί όπως πριν που όταν έβρεχε γινόταν........................ μη του μιλάτε του παιδιού!!!!!!!
Βλέπει τη βροχή, τις σταγόνες πάνω στα τζάμια και χαμογελάει, θυμάται τότε που την πείραζε η βροχή. Μπορεί να της λείπει η οικογένεια της, μπορεί να της λείπουν πολλά, η οικογένεια της, το νησί της όμως η αγάπη, η ηρεμία, η ασφάλεια τα αναπληρώνουν όλα μα όλα.
Σήμερα είχε λίγο κρύο αλλά είχε και ήλιο έτσι μόλις σχόλασε ο άντρας της Ελίνας πήγανε μια βόλτα!!!!!!
Ωραία η Γαλλία, ωραίος ο Ση κουάνας, μίση ώρα από το σπίτι της Ελίνας. Κάθε απόγευμα πηγαίνουν για καφέ. Το κρύο όμως ήρθε νωρίς και η Ελίνα δεν ήταν μαθημένη είναι και κρυουλιάρα κι όσο τις λέγανε ότι στην Ελλάδα είχαν καλοκαίρι τόσο γκρίνιαζε. Οχι, δεν ζήλευε γιατί είναι ευτυχισμένη αλλά είναι και γκρινιάρα!!!!! Μαζί με το κρύο όμως ήρθε και η υγρασία. Μία υγρασία που έκανε τα κοκαλάκια της να κάνουν κρα, κρα, κρα αφού σκεφτόταν να πάρει κανένα αντισκορικό χαχαχαχα!!!!!! Ο άντρας της (τι όμορφα που ακούγεται ) όμως βρήκε μία καλύτερη λύση, της είπε να μετακομίσουν, να πάνε κάπου με λιγότερη υγρασία. Η Ελίνα δεν ήθελε γιατί η δουλειά του άντρα (τι ωραίο που ακούγεται ) ήταν 5' με τα πόδια. Τελικά είπε το ναι κι άρχισαν το ψάξιμο σπιτιού, μέχρι και η κοπέλα που έχει η Ελίνα έψαχνε κι εκείνη. Βρήκαν ένα διαμέρισμα σε μία πολυκατοικία στον τρίτο όροφο με ένα ασανσέρ όλο άπλα, φυσικά της άρεσε το διαμέρισμα αλλά εκείνο που της άρεσε περισσότερο ήταν το ασανσέρ.
Εκεί πίνει καφέ!!!!!
Κι άρχισε η μετακόμιιση, το διαμέρισμα ήταν επιπλωμένο βέβαια η Ελίνα έχει πολύ λίγα πράγματα δικά της. Η κοπέλα το καθάρισε, η Ελίνα έβαλε την δική της πινελιά μετέφερε έπιπλα, πράγματα, ψιλοπράγματα όπως εκείνη τα ήθελε.
Θαλάσιο ταξί για μια βόλτα στον Σηκουάνα!!!!!!! Τωρα η Ελίνα παρακαλάει να μην χρειαστεί άλλη μετακόμιση γιατί δε τις μπορεί, το μόνο πράγμα που σιχαίνεται.
Σκοτείνιασε και απόψε, το κρύο αρκετό, η υγρασία που έρχετε από τον Σικουάνα κάνει το κρύο τσουχτερό. Την Ελίνα όμως δε τη νοιάζει ούτε το σκοτάδι που τόσα χρόνια την τρόμαζε, ούτε το κρύο έξω. Μέσα στο σπίτι είχε ζέστη, η Ελίνα έπαιζε με το μικρόσωμο σκυλάκι που της έκανε δώρο ο σύζυγος της.
Ο σύζυγος της κάνει ένα γλυκό και φλυαρεί πειράζοντας την Ελίνα. Πρώτη φορά είναι τόσο ευτυχισμένη!!!!!! 6 Μήνες ευτυχία, 6 μήνες όνειρα που καθημερινά πραγματοποιούνται. Η Ελίνα ευχαριστεί τον σύζυγο της που της άλλαξε τη ζωή!!!!!!!!!!
Λένε πώς όταν γεννηθεί ένα κοριτσάκι φαντάζεται την ημέρα του γάμου του σαν μια ξεχωριστή μέρα. Βάζει όλη του την φαντασία του σε δράση. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό αλλά όταν μεγαλώσουν λίγο σίγουρα κάνουν σχέδια. Πώς θέλουν να είναι ο πρίγκιπας τους, που θα πάνε ταξίδι του μέλιτος, πώς θα είναι το νυφικό τους τα κλασικά. Η Ζωή έκανε κι εκείνη σχέδια μικρούλα. Όταν μεγάλωσε κάπως της κόβανε τα φτερά λέγοντας της ''εσύ δεν είσαι για τέτοια'' κι αναρωτιόταν γιατί;;;; Εντάξει, είχε κάποιο πρόβλημα αλλά ήταν άνθρωπος, είχε συναισθήματα. Η Ζωή μεγάλωσε και μεγάλωσε κι έπαψε να κάνει σχέδια, να κάνει όνειρα, να περιμένει τον πρίγκιπα της. Κι εκεί που σταμάτησε να περιμένει και να κάνει όνειρα τσουπ έρχετε ένα φακελάκι από έναν φίλο της. Ζωή θα αυτοκτονήσω. Καλά πες μου πρώτα γιατί και μετά αυτοκτόνα, μη περιμένεις να κλάψω όμως του απάντησε. Της είπε τον λόγο που ήθελε να βάλει τέλος στη ζωή του ο Αχιλλέας. Χμ, τα πράγματα είναι σοβαρά σκέφτηκε η ζωή, κάτι πρέπει να κάνω. Το είχε αυτό η Ζωή, ήθελε να βοηθάει. Εκείνη την εποχή είχε κι εκείνη προβλήματα, σοβαρά προβλήματα αλλά τα ξέχασε για να βοηθήσει όσο και όπως μπορούσε τον Αχιλλέα. Με τα πολλά η ζωή κατάφερε να συνεφέρει τον Αχιλλέα. Έλα όμως που ο Αχιλλέας άρχισε να την βλέπει κάπως διαφορετικά πράγμα που κατάλαβε η Ζωή. Τον ήξερε 20 χρόνια δεν ήταν επιπόλαιος ούτε εκμεταλλευτής, το αντίθετο, ήταν πολύ καλός, δεν της ήταν αδιάφορος και της άρεσε το χιούμορ του. Η Ζωή είχε μια κολλητή και μετά κουμπάρα της με κοινό φίλο τον Αχιλλέα. Κάποια Χριστούγεννα που είχε πάει να κάνει γιορτές με την κολλητή της η Ζωή ήταν κι ο Αχιλλέας εκεί. Με την αλλαγή του χρόνου πήρε το δώρο της αλλά και μια λεξούλα που της αρέσει. Η λεξούλα σε λίγο διάστημα έγινε πρόταση και μετά σχέση, μια σχέση μυστική. Η Ζωή προβληματιζόταν ως που θα έφτανε;;;; Άξιζε τόση ευτυχία;;;;; Δεν της άρεσε και το κρυφό, η μυστική σχέση ήθελε να το φωνάξει ότι είχε κι εκείνη τον πρίγκιπα της, τον βρήκε επιτέλους. Η Ζωή ξαναγεννήθηκε, ένιωθε τόσο ευτυχισμένη αλλά φοβόταν να το πει στη μητέρα της, σε κάποιον δικό της γιατί ήξερε τι θα της έλεγαν. ''Δεν είσαι εσύ για τέτοια''. Έτσι κράτησε 5 ολόκληρα χρόνια το στόμα της κλειστό. Μόνο οι πολύ φίλες της το ήξεραν. Κι όπως τα λέγανε με μία ξανθιά φίλη της (κάποιες ξανθές έχουν μυαλό) προέτρεψε τη Ζωή να τολμήσει να μιλήσει στους δικούς της. Στην αρχή ήταν κάθετα αρνητική, φοβόταν. Τελικά το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κεί, το είπε στον Αχιλλέα και όταν πήγε ο Αχιλλέας να δεί τη Ζωή μιλήσανε και οι δύο στη μητέρα της. Η μητέρα της Ζωής το είχε ψιλοκαταλάβει γιατί ο Αχιλλέας έμενε σε άλλη πόλη αλλά πήγαινε πολύ συχνά να δεί τη Ζωή,να βγούνε, τηλεφωνήματα καθημερινά κι αυτά καταλάβαινε ότι δεν ήταν μόνο φίλος όπως της έλεγε η Ζωή. Όταν της μιλήσανε αντέδρασε, αντέδρασαν κι όλοι σχεδόν οι δικοί της. Τελικά η μητέρα της Ζωής το δέχτηκε αλλά ο Αχιλλέας θα παντρευόταν τη Ζωή. Καλά αυτό ήταν στα σχέδια και του Αχιλλέα και της Ζωής, δεν τους άρεσε απλά να συμβιώνουν. Έτσι στις 5/5/2019 φόρεσε ένα απλό φορεματάκι και πήγε σε ένα μικρό εκκλησάκι στη Χαλκιδική μαζί με 5 ανθρώπους κι έζηζε το όνειρο της με τον πρίγκιπα που χρόνια περίμενε. Έλα όμως που η δουλειά του Αχιλλέα τον ήθελε εκτός Ελλάδος. Δεν γινόταν να μη πάει και η Ζωή μαζί του. Στην αρχή ζορίστηκε αλλά τώρα είναι μια χαρά και πολύ μα πολύ ευτυχισμένοι... Ο τολμών νικά λένε.
Η ζωή μας αποτελείται από στιγμές. Άλλοτε καλές, άλλοτε κακές. Οι κακές, μας δυναμώνουν, μας πεισμώνουν, μας αφήνουν μια πικρία ίσως κι ένα μάθημα ζωής. Η Αλίκη προτιμά να θυμάται τις καλές κι όμορφες στιγμές της ζωής της αν και είναι λίγες. Το φετινό καλοκαίρι, πέρασε πολύ όμορφα με φίλους κι ευχάριστες εκπλήξεις. Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής της. Γενικά τα καλοκαίρια της Αλίκης έχουν κάτι ευχάριστο σε αντίθεση με τους χειμώνες της. Η Αλίκη μεγάλωσε με τη γιαγιά και τον παππού της, οι γονείς της εργαζόταν στο εξωτερικό, και η Αλίκη τους έβλεπε 20 μέρες κάθε καλοκαίρι και πολλές φορές κάθε δύο χρόνια. Όταν της έλεγαν όμως την ημερομηνία που θα ερχόταν, η Αλίκη άνοιγε το ημερολογιάκι της, μετρούσε τις μέρες και κάθε πρωί διέγραφε μία μέρα. Όταν ερχόταν η τελευταία μέρα δεν περνούσαν με τίποτα οι ώρες, η Αλίκη έβλεπε το ρολόϊ της, 3 ώρες ακόμη, 2 ώρες, μία ώρα ακόμη κι αυτή η μία ώρα δεν περνούσε με τίποτα. Η Αλίκη έβλεπε συνέχεια το ρολόϊ της, οι δείκτες όμως δεν κουνιόταν, νόμιζε ότι είχαν κολλήσει στο ίδιο σημείο. Ρωτούσε τη γιαγιά της που ήταν στη κουζίνα κι ετοίμαζε το φαγητό............... Γιαγιάαααααααααααα τι ώρα είναι;;;;;;;;;; Η γιαγιά της Αλίκης της έλεγε την ώρα.
Καλά πάει το ρολόϊ μου σκεφτόταν η Αλίκη κι έπιανε το βιβλίο που διάβαζε για να ξεχαστεί λίγο.
Και άνοιγε η πόρτα κι άκουγε τα γνωστά βήματα και το γέλιό της μητέρας και του πατέρα της να ανεβαίνουν την ξυλίνη σκάλα!!!!!!!!!!
Γιαγιάααααααααααααααααααα ήρθανεεεεεεεεεεεεε φώναζε η Αλίκη.
Μέχρι να τελειώσει τη φράση όμως βρισκόταν στην αγκαλιά των γονιών της.
Αυτή η στιγμή ήταν η πιό όμορφη, η καλύτερη της Αλίκης που δεν την αλλάζει με τίποτε.
Αυτή η ιστοριούλα γράφτηκε πριν λίγα χρόνια χωρίς να ξέρει η Αλίκη πόσο θα άλλαζε η ζωή της.
Το ίδιο όμως συναίσθημα ένοιωσε στο δικό της σπιτικό αυτή τη φορά περιμέντας τη μητέρα της...
Εκλογές σήμερα κι άφησα το μυαλό μου να θυμηθεί....... Πόσο μου άρεσαν κάποτε οι εκλογές, ήταν για μένα μία μέρα χαράς!!!!!!! Την πρώτη φορά ήμουν ενθουσιασμένη που έκανα ότι έκαναν όλοι οι άνθρωποι, αυτό το δημοκρατικό δικαίωμα που πήγα με ύφος καρδινάλιου να ψηφίσω!!!!!!!! Κι αφού μπήκα μέσα στο παραβάν με τον δικαστικό εκπρόσωπο κι αφού προσπάθησε να μου κάνει λαδιά μέχρι που αναγκάστικε να σκίσει το φακελάκι που εκείνος είχε κλείσει, είπα στοπ μπορώ και μόνη μου. Έτσι πήγαινα μόνη μου, σταύρωνα όποιον ήθελα έρειχνα τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια στην μαύρη σακούλα και φώναζα........έτοιμηηηηηηηηηη και τσούπ με πήγαιναν στη κάλπη!!!!!!!!! Το φαδεράκι μου πήγαινε πρωί-πρωί να ψηφίσει γιατί δεν μπορούσε αν είχε κόσμο να περιμένει. Το απόγευμα πήγαινε εμένα και το μαδεράκι να ψηφίσουμε και μετά πηγαίναμε μία βόλτα, τρώγαμε το παγωτό μας και γυρίζαμε σπίτι να δεί το φαδεράκι μου τα αποτελέσματα μαζί με το μαδεράκι μου κι εγώ το χαιρόμουν γιατί καθόμουν ως αργά είτε διαβάζοντας, είτε παίζοντας πασιέντζα γιατί τότε δεν είχα ίντερνέτ. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά αλλά θα ήθελα να ξαναζήσω αυτές τις στιγμές αν και ζω καλύτερες, νέες εμπειρίες αλλά μου λείπουν αυτές οι στιγμές.
Μεγάλη Εβδομάδα σήμερα, ας σηκώσουμε Τον Σταυρό μας κι ας ανέβουμε τον γολγοθά μαζί Του με καθαρή καρδιά Του το χρωστάμε αφού θυσιάστηκε για τις δικές μας αμαρτίες. ΚΑΛΉ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ!!!!!!!!
Αναρωτιέται η Άννα αν τη φίλησε κάποιος από την οικογένεια της αφού όλοι στην οικογένεια δεν τα πάνε καλά με τα φιλιά. Η γιαγιά το μετέδωσε στις κόρες της, οι κόρες στις εγγονές και πάει λέγοντας. Ο μπαμπάς της όμως διέφερε, η Άννα είχε εισπράξει όχι και λίγα φιλιά από τον μπαμπά της. Δεν ήταν όμως αυτό που ήθελε γιατί το είχε δεδομένο. Εκείνο που θυμάται η Άννα με νοσταλγία ήταν ένα από τη μητέρα της.
Η Άννα είχε πάει διακοπές πρώτη φορά χωρίς τους γονείς της. Τους κακοφάνηκε που έλειπε η Άννα από το σπίτι, ένα απόγευμα που πήγε η αδερφή της να τους δει τους βρήκε να κλαίνε, ο μπαμπάς της όταν περνούσε από το δωμάτιο της Άννας γύριζε το κεφάλι του από την άλλη. Οι μέρες τελείωσαν, η Άννα γύρισε στο σπίτι, βρήκε το φαγητό που της άρεσε, έκανε μπάνιο και ξάπλωσε. Όταν πήγε η μητέρα της να την σκεπάσει σκύβει και της δίνει ένα φιλί στο μάγουλο!!!!!!!! Της φάνηκε περίεργο, η μητέρα της τη φίλησε!!!!!!!!!! Αχ πόσο της άρεσε και πόσο όμορφα που κοιμήθηκε στο ζεστό της κρεββάτι, στη ζεστασιά του σπιτιού της, κοντά στους γονείς της που λάτρευε!!!!!!!! Η Άννα δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτό το τρυφερό φιλί!!!!!!!!!
Η βροχή χτυπούσε στο τζάμι, η Έφη καθισμένη στη πολυθρόνα μ' ένα βιβλίο αγκαλιά την κοιτούσε. Ήθελε να βγεί έξω στη βροχή να γίνει μούσκεμα όπως τότε........ Κλείνει τα μάτια και θυμάται!!!!!!!!!!!
Η Έφη κάθε χρόνο τέλος Σεπτέμβρη πήγαινε διακοπές, ωωω τι χαρούμενη που ήταν!!!!!!!!
Πήγαινε πρώτα στην Αθήνα να δεί τους φίλους της, ειδικά τον αγαπημένο της Γιάννη, πόσες ωραίες αναμνήσεις είχε με τον Γιάννη!!!!!!!!!!
Μία χρονιά πήγε πρώτα στην αγαπημένη της Καβάλα, είχε κι εκεί φίλους, πολύ καλούς φίλους.
Οι μέρες στην Καβάλα κύλισαν σαν νεράκι, όλα τα ωραία τελειώνουν τόσο μα τόσο γρήγορα.
Έτσι η Έφη πήρε το πούλμαν για την Αθήνα μετά Πειραιά και στο πλοίο για το νησί της, το σπίτι της, το δωματιάκι της.
Η ώρα περνούσε, το πούλμαν αργούσε και η Έφη θα έχανε το πλοίο. Κι όπως το σκεφτόταν χτύπησε το κινητό της.
Έλα Έφη, που είσαι;;;;;;;;
Στο πούλμαν Γιάννη μου, κατεβαίνω Αθήνα.
Θα μείνεις καθόλου;;;;;;;
Δεν ξέρω Γιάννη μου, αν προλάβω το πλοίο θα φύγω, αν όχι αναγκαστικά θα μείνω.
Να μην προλάβεις το πλοίο για να σε δούμε λίγο και γέλασε.
Η Έφη γέλασε κι εκείνη.
Το πούλμαν έφτασε στην Αθήνα αλλά το πλοίο είχε φύγει. Έτσι η Έφη πήγε στο ξενοδοχείο να κλείσει δωμάτιο κι εκεί είδε έκπληκτη να την περιμένουν ο Γιάννης με την κοπέλα του.
Έφη πάμε σινεμά;;;;;;;;
Η Έφη αν και κουρασμένη από το πολύωρο ταξίδι με το πούλμαν δέχθηκε να πάει σινεμά με τον Γιάννη και την κοπέλα του, δεν ήθελε να τους κακοκαρδίσει.
Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο κατάλαβε μια ψιχάλα στο πρόσωπο της, νόμιζε ότι της φάνηκε και δεν είπε τίποτα.
Σε λίγο κι άλλη ψιχάλα, κι άλλη, κι άλλη.
Γιάννη ψιχαλίζει, θα βρέξει, γυρνάμε πίσω στο ξενοδοχείο;;;;;
Δεν θα βρέξει Έφη, άλλωστε δεν είναι μακρυά ο κινηματογράφος. Και μόλις πέρασαν στο απέναντι πεζοδρόμιο έπιασε μία βροχή!!!!!!!!!!!
Αχ, Γιάννη δεν με ακούς.
Θα σταματήσει τώρα Έφη.Πήρανε ομπρέλες από έναν πλανόδιο, μπήκανε κάτω από τέντα ενός καταστήματος και περιμένανε να σταματήσει η βροχή.
Η βροχή όμως αντί να σταματήσει όλο και δυνάμωνε, δυνάμωνε, αρχίσαν και τα αστραπόβροντα που η Έφη φοβόταν.
Μπήκανε σε μία στοά να μην βρέχονται, η Έφη προσπαθούσε να τηλεφωνήσει στους γονείς της στο ξενοδοχείο να μην ανησυχούν, δεν ακούγανε το κινητό όμως.
Μετά από δύο ώρες περίπου σταμάτησε κάπως η βροχή και γυρίσανε στο ξενοδοχείο.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που η Έφη συνάντησε τον καλό της φίλο, τον Γιάννη της.
Άνοιξε τα μάτια της κι αφού σκούπισε ένα δάκρυ και βγήκε στη βροχή να ξαναζήσει την γλυκόπικρη ανάμνηση!!!!!!!!
Αυτή η ιστοριούλα είναι πέρα για πέρα αληθινή!!!!!!!!
Πόσο μου λείπει ο Γιάννης ειδικά τώρα ήθελα να ήταν εδώ να μοιραστώ μαζί του τη χαρά μου αλλά ας είναι καλά όμως εκεί ψηλά και ίσως με βλέπει και χαίρεται!!!!!!
