Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

Η πιο όμορφη στιγμή...



Η ζωή μας αποτελείται από στιγμές. Άλλοτε καλές, άλλοτε κακές. Οι κακές, μας δυναμώνουν, μας πεισμώνουν, μας αφήνουν μια πικρία ίσως κι ένα μάθημα ζωής.
Η Αλίκη προτιμά να θυμάται τις καλές κι όμορφες στιγμές της ζωής της αν και είναι λίγες.
Το φετινό καλοκαίρι, πέρασε πολύ όμορφα με φίλους κι ευχάριστες εκπλήξεις. Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής της.
Γενικά τα καλοκαίρια της Αλίκης έχουν κάτι ευχάριστο σε αντίθεση με τους χειμώνες της.
Η Αλίκη μεγάλωσε με τη γιαγιά και τον παππού της, οι γονείς της εργαζόταν στο εξωτερικό, και η Αλίκη τους έβλεπε 20 μέρες κάθε καλοκαίρι και πολλές φορές κάθε δύο χρόνια.
Όταν της έλεγαν όμως την ημερομηνία που θα ερχόταν, η Αλίκη άνοιγε το ημερολογιάκι της, μετρούσε τις μέρες και κάθε πρωί διέγραφε μία μέρα.
Όταν ερχόταν η τελευταία μέρα δεν περνούσαν με τίποτα οι ώρες, η Αλίκη έβλεπε το ρολόϊ της, 3 ώρες ακόμη, 2 ώρες, μία ώρα ακόμη κι αυτή η μία ώρα δεν περνούσε με τίποτα.
 Η Αλίκη έβλεπε συνέχεια το ρολόϊ της, οι δείκτες όμως δεν κουνιόταν, νόμιζε ότι είχαν κολλήσει στο ίδιο σημείο. Ρωτούσε τη γιαγιά της που ήταν στη κουζίνα κι ετοίμαζε το φαγητό...............
Γιαγιάαααααααααααα τι ώρα είναι;;;;;;;;;;
Η γιαγιά της Αλίκης της έλεγε την ώρα.
Καλά πάει το ρολόϊ μου σκεφτόταν η Αλίκη κι έπιανε το βιβλίο που διάβαζε για να ξεχαστεί λίγο.
Και άνοιγε η πόρτα κι άκουγε τα γνωστά βήματα και το γέλιό της μητέρας και του πατέρα της να ανεβαίνουν την ξυλίνη σκάλα!!!!!!!!!!
Γιαγιάααααααααααααααααααα ήρθανεεεεεεεεεεεεε φώναζε η Αλίκη.
Μέχρι να τελειώσει τη φράση όμως βρισκόταν στην αγκαλιά των γονιών της.
Αυτή η στιγμή ήταν η πιό όμορφη, η καλύτερη της Αλίκης που δεν την αλλάζει με τίποτε.

Αυτή η ιστοριούλα γράφτηκε πριν λίγα χρόνια χωρίς να ξέρει η Αλίκη πόσο θα άλλαζε η ζωή της.
Το ίδιο όμως συναίσθημα ένοιωσε στο δικό της σπιτικό αυτή τη φορά περιμέντας τη μητέρα της...

Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Εκλογικές θύμισες...



Εκλογές σήμερα κι άφησα το μυαλό μου να θυμηθεί.......
Πόσο μου άρεσαν κάποτε οι εκλογές, ήταν για μένα μία μέρα χαράς!!!!!!!
Την πρώτη φορά ήμουν ενθουσιασμένη που έκανα ότι έκαναν όλοι οι άνθρωποι, αυτό το δημοκρατικό δικαίωμα που πήγα με ύφος καρδινάλιου να ψηφίσω!!!!!!!!
Κι αφού μπήκα μέσα στο παραβάν με τον δικαστικό εκπρόσωπο κι αφού προσπάθησε να μου κάνει λαδιά μέχρι που αναγκάστικε να σκίσει το φακελάκι που εκείνος είχε κλείσει, είπα στοπ μπορώ και μόνη μου.
Έτσι πήγαινα μόνη μου, σταύρωνα όποιον ήθελα έρειχνα τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια στην μαύρη σακούλα και φώναζα........έτοιμηηηηηηηηηη και τσούπ με πήγαιναν στη κάλπη!!!!!!!!!
Το φαδεράκι μου πήγαινε πρωί-πρωί να ψηφίσει γιατί δεν μπορούσε αν είχε κόσμο να περιμένει.
Το απόγευμα πήγαινε εμένα και το μαδεράκι να ψηφίσουμε και μετά πηγαίναμε μία βόλτα, τρώγαμε το παγωτό  μας και γυρίζαμε σπίτι να δεί το φαδεράκι μου τα αποτελέσματα μαζί με το μαδεράκι μου κι εγώ το χαιρόμουν γιατί καθόμουν ως αργά είτε διαβάζοντας, είτε παίζοντας πασιέντζα γιατί τότε δεν είχα ίντερνέτ.
Από τότε έχουν αλλάξει πολλά αλλά θα ήθελα να ξαναζήσω αυτές τις στιγμές αν και ζω καλύτερες, νέες εμπειρίες αλλά μου λείπουν αυτές οι στιγμές.

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ...






Μεγάλη Εβδομάδα σήμερα, ας σηκώσουμε Τον Σταυρό μας κι ας ανέβουμε τον γολγοθά μαζί Του με καθαρή καρδιά Του το χρωστάμε αφού θυσιάστηκε για τις δικές μας αμαρτίες.

ΚΑΛΉ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ!!!!!!!!






Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

Ένα τρυφερό φιλί...



Αναρωτιέται η Άννα αν τη φίλησε κάποιος από την οικογένεια της αφού όλοι στην οικογένεια δεν τα πάνε καλά με τα φιλιά.
Η γιαγιά το μετέδωσε στις κόρες της, οι κόρες στις  εγγονές και πάει λέγοντας.
Ο μπαμπάς της όμως διέφερε, η Άννα είχε εισπράξει όχι και λίγα φιλιά από τον μπαμπά της.
Δεν ήταν όμως αυτό που ήθελε γιατί το είχε δεδομένο.
Εκείνο που θυμάται η Άννα με νοσταλγία ήταν ένα από τη μητέρα της.


Η Άννα είχε πάει διακοπές πρώτη φορά χωρίς τους γονείς της.
Τους κακοφάνηκε που έλειπε η Άννα από το σπίτι, ένα απόγευμα που πήγε η αδερφή της να  τους δει τους βρήκε να κλαίνε, ο μπαμπάς της όταν περνούσε από το δωμάτιο της Άννας γύριζε το κεφάλι του από την άλλη.
Οι μέρες τελείωσαν, η Άννα γύρισε στο σπίτι, βρήκε το φαγητό που της άρεσε, έκανε μπάνιο και ξάπλωσε.
Όταν πήγε η μητέρα της να την σκεπάσει σκύβει και της δίνει ένα φιλί στο  μάγουλο!!!!!!!!
Της φάνηκε περίεργο, η μητέρα της τη φίλησε!!!!!!!!!!
Αχ πόσο της άρεσε και πόσο όμορφα που κοιμήθηκε στο ζεστό της κρεββάτι, στη ζεστασιά του σπιτιού της, κοντά στους γονείς της που λάτρευε!!!!!!!!   
Η Άννα δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτό το τρυφερό φιλί!!!!!!!!!

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Αφιερωμένη στον Γιάννη μου...



Η βροχή χτυπούσε στο τζάμι, η Έφη καθισμένη στη πολυθρόνα μ' ένα βιβλίο αγκαλιά την κοιτούσε. Ήθελε να βγεί έξω στη βροχή να γίνει μούσκεμα όπως τότε........ Κλείνει τα μάτια και θυμάται!!!!!!!!!!!
Η Έφη κάθε χρόνο τέλος Σεπτέμβρη πήγαινε διακοπές, ωωω τι χαρούμενη που ήταν!!!!!!!!
Πήγαινε πρώτα στην Αθήνα να δεί τους φίλους της, ειδικά τον αγαπημένο της Γιάννη, πόσες ωραίες αναμνήσεις είχε με τον Γιάννη!!!!!!!!!!
Μία χρονιά πήγε πρώτα στην αγαπημένη της Καβάλα, είχε κι εκεί φίλους, πολύ καλούς φίλους.
Οι μέρες στην Καβάλα κύλισαν σαν νεράκι, όλα τα ωραία τελειώνουν τόσο μα τόσο γρήγορα.
Έτσι η Έφη πήρε το πούλμαν για την Αθήνα μετά Πειραιά και στο πλοίο για το νησί της, το σπίτι της, το δωματιάκι της.
Η ώρα περνούσε, το πούλμαν αργούσε και η Έφη θα έχανε το πλοίο. Κι όπως το σκεφτόταν χτύπησε το κινητό της.
Έλα Έφη, που είσαι;;;;;;;;
Στο πούλμαν Γιάννη μου, κατεβαίνω Αθήνα.
Θα μείνεις καθόλου;;;;;;;
Δεν ξέρω Γιάννη μου, αν προλάβω το πλοίο θα φύγω, αν όχι αναγκαστικά θα μείνω.
Να μην προλάβεις το πλοίο για να σε δούμε λίγο και γέλασε.
Η Έφη γέλασε κι εκείνη.
Το πούλμαν έφτασε στην Αθήνα αλλά το πλοίο είχε φύγει. Έτσι η Έφη πήγε στο ξενοδοχείο να κλείσει δωμάτιο κι εκεί είδε έκπληκτη να την περιμένουν ο Γιάννης με την κοπέλα του.
Έφη πάμε σινεμά;;;;;;;;
Η Έφη αν και κουρασμένη από το πολύωρο ταξίδι με το πούλμαν δέχθηκε να πάει σινεμά με τον Γιάννη και την κοπέλα του, δεν ήθελε να τους κακοκαρδίσει.
Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο κατάλαβε μια ψιχάλα στο πρόσωπο της, νόμιζε ότι της φάνηκε και δεν είπε τίποτα.
Σε λίγο κι άλλη ψιχάλα, κι άλλη, κι άλλη.
Γιάννη ψιχαλίζει, θα βρέξει, γυρνάμε πίσω στο ξενοδοχείο;;;;;
Δεν θα βρέξει Έφη, άλλωστε δεν είναι μακρυά ο κινηματογράφος. Και μόλις πέρασαν στο απέναντι πεζοδρόμιο έπιασε μία βροχή!!!!!!!!!!!
Αχ, Γιάννη δεν με ακούς.
Θα σταματήσει τώρα Έφη. Πήρανε ομπρέλες από έναν πλανόδιο, μπήκανε κάτω από τέντα ενός καταστήματος και περιμένανε να σταματήσει η βροχή.
Η βροχή όμως αντί να σταματήσει όλο και δυνάμωνε, δυνάμωνε, αρχίσαν και τα αστραπόβροντα που η Έφη φοβόταν.
Μπήκανε σε μία στοά να μην βρέχονται, η Έφη προσπαθούσε να τηλεφωνήσει στους γονείς της στο ξενοδοχείο να μην ανησυχούν, δεν ακούγανε το κινητό όμως.
Μετά από δύο ώρες περίπου σταμάτησε κάπως η βροχή και γυρίσανε στο ξενοδοχείο.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που η Έφη συνάντησε τον καλό της φίλο, τον Γιάννη της.
Άνοιξε τα μάτια της κι αφού σκούπισε ένα δάκρυ και βγήκε στη βροχή να ξαναζήσει την γλυκόπικρη ανάμνηση!!!!!!!!




Αυτή η ιστοριούλα είναι πέρα για πέρα αληθινή!!!!!!!!
Πόσο μου λείπει ο Γιάννης ειδικά τώρα ήθελα να ήταν εδώ να μοιραστώ μαζί του τη χαρά μου αλλά ας είναι καλά όμως εκεί ψηλά και ίσως με βλέπει και χαίρεται!!!!!!







Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

Η άνοιξη που περιμένω...



Η άνοιξη είναι μία τρελή εποχή!!!!!!! Εκεί που έχει λιακάδα, εκεί μας βγάζει ήλιο και μετά βρέχει, ωραία πράγματα μετά από έναν άσχημο χειμώνα!!!!!!!
Προσωπικά είναι η καλύτερη εποχή χωρίς τη ζέστη του καλοκαιριού, χωρίς το κρύο του χειμώνα, χωρίς τη μελαγχολία του φθινοπώρου!!!!!!!!






















Βλέπω δύο χελιδονοφωλιές στο διπλανό σπίτι, χρόνια είναι εκεί περιμένουν τους κατόχους τους ή τους νέους κατοίκους τους .
Κάθε χρόνο έρχονται κι όταν βλέπω τα μικρά χελιδονάκια πόσο όμορφα είναι!!!!!!!





















Την άνοιξη ανθίζουν τα λουλούδια που τόσο μου αρέσουν!!!!!!! Βέβαια πρέπει να τα περιποιηθείς. Να βγάλεις τα ξερά φύλλα, να τα κλαδέψεις, να τους ρίξεις λίπασμα για να ανθίσουν και να καρποφορρήσουν η να έχουμε αυτό το αποτέλεσμα...................















Ωχ, κατά λάθος αυτή είναι η βεράντα μας χιχιχιχι!!!!!!!
Η άνοιξη είναι γενικά η εποχή των αλλαγών ειδικά αυτή η άνοιξη μου φυλάει ευχάριστες αλλαγές που θα σημαδέψουν ευχάριστα την ζωή μου και η αρχή έγινε.
Προχωράω σιγά σιγά και σταθερά γιατί είναι κάπως δύσκολα, εντάξει, θα τα καταφέρουμε!!!!!!!!!!!



















Αυτή είναι η δική μου άνοιξη που περιμένω!!!!!!!! Μία άνοιξη διαφορετική από τις άλλες και ομορφότερη...

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

Η επόμενη μέρα...



Η Έφη περπατούσε σκεφτική στην Τσιμισκή με τις νιφάδες του χιονιού να πέφτουν στα μαύρα της μαλλιά.
Έπρεπε να σκεφτεί καλά την απάντηση που θα έδινε στον Άγγελο.
Το προηγούμενο βράδυ ένας φίλος, της αποκάλυψε και της πρότεινε κάτι που στη θέση της πολλές γυναίκες θα ζήλευαν. Κι όμως η Έφη ήταν προβληματισμένη.
Τον Άγγελο τον γνώριζε πολλά χρόνια, γνωρίστηκαν μέσω αλληλογραφίας που τόσο άρεσε στην Έφη.
Ήταν ευχάριστος τύπος και αυτό άρεσε στην Έφη που δεν άργησε να τον συμπαθήσει λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους που αλληλογραφούσε.
Ένα καλοκαίρι που η Έφη πήγε διακοπές στο μέρος που ήταν ο Άγγελος γνωρίστηκαν κι από κοντά, το επόμενο καλοκαίρι πήγε εκείνος στο μέρος της Έφης, γίνανε κολλητοί.
Ο Άγγελος στα γράμματα, στα τηλεφωνήματα και στα μηνύματα που αντάλλαζε με την Έφη, της εμπιστευόταν τα πάντα όπως κι εκείνη. Εκτός από ένα.
Σε κάποιο γράμμα του της αποκάλυψε ότι βρήκε την γυναίκα της ζωής του και της έστειλε και φωτογραφία.
Της Έφης δεν της άρεσε, κι όταν τη γνώρισε δεν της άρεσε περισσότερο.
Πολύ ψηλομύτα και προκλητική.
Δεν είπε τίποτα στον Άγγελο όταν την ρώτησε τι γνώμη σχημάτισε για την μέλλουσα σύζυγο του αν και ήθελε, πνιγόταν να του φωνάξει ότι δεν της άρεσε. Πόσο μετάνιωσε αργότερα.
Ο Άγγελος παντρεύτηκε, την επικοινωνία με την Έφη όμως δεν την διέκοψε όπως άλλοι
Για κάποιο λόγο ο γάμος του Άγγελου διαλύθηκε και η Έφη ανέλαβε ως συνήθως χρέη παρηγορήτριας αν κι εκείνο τον καιρό αντιμετώπιζε κι εκείνη ένα σοβαρό πρόβλημα.
Πέρασε καιρός, ο Άγγελος ξεπέρασε το χωρισμό του, η Έφη προσπαθούσε μόνη να ξεπεράσει το πρόβλημα της που μόνο σε μία φίλη της εμπιστεύθηκε.
Εκείνη της πρότεινε να πάει στη Θεσσαλονίκη να περάσουν τις γιορτές.
Πράγμα δύσκολο για την Έφη αλλά ότι δεν θέλουμε δεν γίνεται. Η Έφη καταφερε και πήγε στη Θεσσαλονίκη στην αγαπημένη της φίλη.

Ανήμερα Χριστουγέννων αντάλλαξαν δώρα, το δώρο της Έφης από τον Άγγελο συνοδεύοταν από μία καρτούλα που όταν την διάβασε η Έφη είδε κάτι αστεράκια, μα κάτι αστεράκια!!!!!!!!!!!!!!!
Έφη δεν θα σου πω ευχαριστώ, θα σου πω ότι Σ' ΑΓΑΠΑΩ και δεν με ενδιαφέρει το πως είσαι, όχι δεν μ' ενδιαφέρει καθόλου. Αυτα έγραφε η καρτούλα.
Η Έφη ήταν αρνητική όχι επειδή δεν της άρεσε ο Άγγελος, το αντίθετο. Φοβόταν όμως μη πληγωθεί, δεν ήταν εκείνη για τέτοια. Πόσες φορές το είχε ακούσει αυτό αλήθεια;;;;;;;
Ο Άγγελος όμως επέμενε όσπου η Έφη, το απόρθητο κάστρο έπεσε γιατί είχε τόση ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Ήρθε η αγαπημένη εποχή της Έφης, το καλοκαίρι το οποίο πέρασε σχεδόν με τον Άγγελο, τον δικό της Άγγελο που με την πρώτη ευκαιρία πηγαίνει να την δει έστω για ένα Σαββατοκύριακο!!!!!!!!!
Δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτό, δεν ξέρει πως θα είναι η επόμενη μέρα, όσο κι αν κρατήσει όμως θέλει να το ζήσει με όλο της το είναι!!!!!!!!!!!!!!!!



Αυτή η ιστοριούλα γράφτηκε πριν 4 χρόνια περίπου, τώρα η Έφη με τον Άγγελο της, τον δικό της Άγγελο σε λίγό καιρό θα είναι μαζί, θα ζουν μαζί και δεν φοβάται μήπως πληγωθεί.
Ο Άγγελος της πέρασε από διάφορα τεστ και πέρασε με ΆΡΙΣΤΑ...
























Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Μία καινούρια αρχή...



Ο Στράτος είχε ξυπνήσει πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι, δεν είχε κοιμηθεί πολύ, κάθε λίγο ξυπνούσε από κάποιον εφιάλτη.
Έβλεπε, καταλάβαινε τη ζωή του να καταστρέφεται, να χάνει όλα όσα τόσα χρόνια είχε δημιουργήσει. Η αρχή έγινε με το διαζύγιο με την γυναίκα του κι ακολούθησε η οικονομική κατηφόρα.
Σηκώθηκε βαριεστημένα από το κρεβάτι, έκανε ένα καφέ και αναρωτιόταν που να πήγαινε. Στο κατάστημα του που δεν πατούσε πελάτης; Στην εφορία να ρυθμίσει τα χρέη του; Πως να τα ρυθμίσει αφού δεν είχε σχεδόν έσοδα;
Τελικά αποφάσισε να πάει στο κατάστημα του. Βγαίνοντας από το σπίτι του είδε έναν πιτσιρικά που πουλούσε τα λίγα λαχεία που του είχαν απομείνει.
Ο Στράτος δεν το σκέφτηκε πολύ, έβγαλε από τη τσέπη του λίγα από τα τελευταία του χρήματα του κι αγόρασε ένα λαχείο.
Δεν πίστευε και πολύ στη τύχη αλλά στην κατάσταση που βρισκόταν έψαχνε, ήθελε από κάπου να πιαστεί.
Όταν έφτασε στο κατάστημα του είδε μία κοπέλα να περιμένει απ' έξω. Ήταν η Άννα.
Καλημέρα σας, θα ήθελα εκείνο το ζευγάρι παπούτσια που έχετε στη βιτρίνα.
Καλημέρα σας, συγνώμη αν σας έκανα να περιμένετε. Τελευταία όμως δεν έχει κίνηση κι έρχομαι λίγο πιό αργά να ανοίξω το κατάστημα.
Δεν πειράζει, πηγαίνοντας στη δουλειά είδα τα παπούτσια στη βιτρίνα και σκέφτηκα να τα αγοράσω.
Εκείνη τη στιγμή πήγαν να θυροκολήσουν για την κατάσχεση του εμπορεύματος.
Ο Στράτος αν και το περίμενε ένιωσε τη γη να φεύγει από τα πόδια του, έχανε τους κόπους μιάς ζωής, τι θα έκανε από δω και πέρα;

Η Άννα πλησίασε τον Στράτο, του είπε ότι ήταν δικηγόρος και του έδωσε την κάρτα της αν ήθελε τη βοήθεια της να μη διστάσει να της τηλεφωνήσει και φυσικά η όποια βοήθεια της θα ήταν αφειλοκερδός.

Ο Στράτος τηλεφώνησε στην Άννα το βράδυ όχι για να της ζητήσει βοήθεια αλλά για να μιλήσει σε κάποιον, την επομένη την κάλεσε σπίτι του, τον κάλεσε κι εκείνη.
Η κατάσχεση έγινε, η Άννα δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα.
Κάποιο απόγευμα ο Στράτος περνόντας από ένα πρακτορείο θυμήθηκε το λαχείο που είχε αγοράσει από τον πιτσιρικά κι από περιέργια μπήκε να δεί αν είχε κερδίσει κάτι.
Δεν πίστευε στα μάτια του!!!!!!!!! Είχε κερδίσει ένα σημαντικό ποσό για μία νέα αρχή, ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή του.
Έτρεξε στην Άννα να μοιραστεί μαζί της τη χαρά του και να της ζητήσει να είναι πάντα πλάι του.

Η ιστοριούλα είναι εντελώς φανταστική, την είχα βάλει και στον παθούλη.
Δεν δηλώνω συγγραφέας, το κέφι μου κάνω...








Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Τόσα καλοκαίρια...



Γυρνοντας απο τη δουλεια σταματησα στο περιπτερο να παρω ενα περιοδικο κυριως για να βλεπω το τηλεοπτικο προγραμα κ εφημερίδες.
Ο περιπτερας ειχε ανοικτο το ραδιοφωνο και ακουγε διαφορα τραγουδια. Τη στιγμη που ειμουνα εκει ακουγοταν το τραγουδι η ελενη στο μπαλκονι αλλα δε μου εκανε καμια ιδιαιτερη εντυπωση πηρα το περιοδικο κι εφυγα κ τις εφημερίδες.


Οταν ανοιξα να κοιταξω το προγραμμα της τηλεορασης αν ειχε κατι καλο να δω η αν θα κανονιζα κατι με φιλους.

Ξεφυλλιζοντας το περιοδικο τραβηξε την προσοχη μου ενα κειμενακι στη στηλη της αλληλογραφιας. Ηταν πολυ ομορφα γραμμενο σαν ποιηματακι ξεχωριζε απο τις αλλες αγγελιες. Ηταν απο μια Ελενη ατομο με αναπηρια που ζητουσε να γνωρισει νεους φιλους μεσα απο την αλληλογραφια.
Δε το σκεφτηκα πολυ το επομενο βραδυ της εγραψα κι απο το τριτο-τεταρτο γραμμα ηταν σα να την ηξερα χρονια ηθελα ομως και να την γνωρισω.
Ενα καλοκαιρι ψαχναμε με τη παρεα μου μερος για διακοπες εριξα την ιδεα να παμε στο νησι της ελενης. Ετσι θα τη γνωριζα και θα εκανα και διακοπες σε ενα μερος που ειχα ακουσει οτι ηταν ομορφα. Μερικοι φιλοι συμφωνησαν μερικοι ειπαν οτι ειναι μακρια τελικα πηγαμε.

Κι ενα απογευμα αφησα τη παρεα μου και πηγα στο σπιτι της ελενης που με περεινε στη βεραντα αναμεσα στα λουλουδια εβλεπες μια φατσουλα να χαμογελα. Τοτε θυμηθηκα το τραγουδι η ελενη στο μπαλκονι που ειχα ακουσει στο περιπτερο. Οσο ηουνα μαζι εκεινο το απογευμα κτυπησε το κινητο της και ακουσα παλι την ελενη στο μπαλκονι.
Τα χρονια περασαν συναντηθηκαμε πολλες φορες παντρευτηκα χωρισα η ελενη ηταν παντα πλαι μου φυλακας ενω καπιοι άλλοι που επρεπε να ειναι κοντα μου ειχαν εξαφανιστει. Οταν μια κοινη μας φιλη μου ειπε τι προβλημα αντιμετωπιζε η ελενη και σε τι κινδυνο εβαλε την υγεια της ισως και τη ζωη της για να βοηθησει εμενα ειδα τα πραγματα απο αλλη οπτικη γωνια ειδα την ελενη οχι σαν ατομο με αναπηρια αλλα σαν την ελενη στο μπαλκονι την ελενη σαν γυναικα την ελενη που παρολα τα προβληματα που αντιμετωπιζε ηθελε να βοηθησει τους αλλους. Ειδα μια γυναικα με καρδια μικρου παιδιου και τοτε κατι αλλαξε μεσα μου και τοτε συνηδητοποιησα οτι κατι αισθανομουνα για τη κοπελα αυτη.
Απο τοτε ειναι το τραγουδι μου αλλα το τραγουδι και των δυο μας ειναι αυτο με το Δακη γιατι οντως χασαμε πολλα καλοκαιρια.

Αυτή την ιστοιούλα δε την έγραψα εγώ αλλά ένας φίλος σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό με θέμα το τραγούδι μας!!!!!!!!!
Μη ζητάτε τόνους, τους έχει φάει ως συνήως χαχαχα!!!!!!









Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Όσα δεν έζησε...

Η Μαρίνα κουλουριασμένη στο κρεβάτι της, έβλεπε τη μέχρι τώρα ζωή της σαν κινηματογραφική ταινία.
Τι είχε κάνει στη ζωή της;;;;;; Τι είχε ζήσει;;;;;;; Απορροφημένη να κάνει καριέρα ως μεγαλοδικηγόρος θυμόταν τον εαυτό της πάντα με ένα βιβλίο νομικής στο χέρι.
Η ζωή της ήταν σπίτι-σχολείο, σπίτι σχολή, σπίτι δικαστήριο. Δεν είχε διασκεδάσεις, έρωτες, ρομαντικά ηλιοβασιλέματα έστω που τόσο της άρεσαν.
Να ταξιδέψει, να διασκεδάσει, να δει τον ήλιο να ανατέλει και να δύει, ακόμη και να ερωτευτεί, ήταν τόσο μικρή και συμπαθητική. Ήθελε να νιώσει να την αγαπούν και να αγαπήσει έστω και τώρα που.....
Την επομένη έβγαλε εισιτήριο για κάποιο νησί, της άρεσε τόσο η θάλασσα!!!!!!!!!
Η Μαρίνα στο νησί περνούσε τις περισσότερες ώρες της στη παραλία είτε κάνοντας μοναχικούς περιπάτους,, είτε διαβάζοντας κάποιο βιβλίο.
Κάπου εκεί, σ' εκείνη τη παραλία γνώρισε τον Στέφανο. Από την πρώτη ματιά κατάλαβε ότι ο Στέφανος ήταν ο άνθρωπος που θα μπορούσε να μοιραστεί τη ζωή της μέχρι το τέλος. Το ίδιο όμως ένιωσε και ο Στέφανος.
Ο Στέφανος και η Μαρίνα δεν άργησαν να έρθουν πολύ κοντά, να είναι με τις ώρες μαζί, να πηγαίνουν στην αγαπημένη τους παραλία εκεί όπου γνωρίστηκαν, εκδρομούλες σε κοντινά νησάκια.
Η Μαρίνα ήταν για πρώτη φορά ευτυχισμένη, ένιωθε ότι ο Στέφανος την αγαπούσε.
Έτσι πέρασε ο καιρός και η Μαρίνα έπρεπε να φύγει από το νησί, αισθανόταν τις δυνάμεις της να την εγκαταλείπουν, η αναπνοή της γινόταν όλο και πιό βαριά.
Είπε στον Στέφανο ότι έπρεπε να πάει στην Αθήνα για λίγο. Εκείνος το δέχτηκε λέγοντας της ότι θα της τηλεφωνούσε καθημερινά.
Η Μαρίνα έφυγε από το νησί αφήνοτας την καρδιά της εκεί που βρισκόταν ο Στέφανος.
Μόλις έφτασε στην Αθήνα η Μαρίνα πήγε αμέσως στον γιατρό της με μία κρυφή ελπίδα. Η ελπίδα όμως έσβησε ακούγοντας τον γιατρό ότι έπρεπε να εισαχθεί στο νοσοκομείο. Ο όγκος στους πνεύμονες είχε μεγαλώσει, η ζωή της είχε μπεί στην τελική ευθεία.
Με όση δύναμη, της είχε μείνει πήρε τηλέφωνο τον Στέφανο.
Στέφανε σ' αγάπησα πολύ, μ' έκανες ευτυχισμένη αλλά πρέπει να πούμε αντίο, μη ρωτήσεις τίποτα.
Όχι Μαρίνα μη λες αντίο είναι σκληρή λέξη, ξέρω τα πάντα. Πες μου που είσαι να έρθω, θέλω να είμαι κοντά σου, να παλέψουμε μαζί.
Μη λες αντίο σε παρακαλώ Μαρίνα.
Στέφανε κάποτε θα συναντηθούμε σίγουρα.
Η Μαρίνα έκλεισε το κινητό και το έριξε στον κάδο των σκουπιδιών, δεν το χρειαζόταν πιά.


Εντελώς φανταστική η ιστοριούλα αλλά ταιριάζει με την σημερινή ημέρα κι αφού δεν μπόρεσα να τη σώσω από τον Παθούλη την βάζω κι εδώ...



















Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019

Ένα διαφορετικό ταξίδι τότε, ένα διαφορετικό όνειρο τώρα...

Καιρό, χρόνια έλεγαν οι φίλοι της Ηλέκτρας να κάνουν ένα ταξίδι στους Άγιους Τόπους.
Η Ηλέκτρα που ονειρευόταν κι εκείνη ένα ταξίδι στα μέρη που έζησε, περπάτησε, δίδαξε την αγάπη Ο Χριστός ένα αγκαθάκι τρυπούσε την καρδιά της, όχι ζήλιας αλλά απογοήτευσης γιατί δεν μπορούσε να πάει μαζί με τους φίλους της. 
Τα χρόνια περνούσαν, οι φίλοι της Ηλέκτρας πήγαιναν σχεδόν κάθε χρόνο εκεί που ήθελε να πάει κι εκείνη αλλά δεν τολμούσε να ζητήσει τη βοήθεια τους αφού μόνη δεν μπορούσε κι όλο η απογοήτευση μεγάλωνε χωρίς να πάψει να κάνει όνειρα, χωρίς να πάψει να ελπίζει.
Μία φορά που θα πηγαίναν έμαθε ότι θα πήγαινε κι ένας πολύ καλός της φίλος.
Πήρε μία βαθιά ανάσα, πήρε όσο θάρρος, όση δύναμη είχε και τον ρώτησε αν μπορούσε να την βοηθήσει αν πήγαινε κι εκείνη μαζί τους.
Εκείνος χωρίς δεύτερη σκέψη της είπε το ναι που τόσο ήθελε, τόσο λαχταρούσε να ακούσει!!!!!!!!! 
Γύρισε στο σπίτι της χαρούμενη, μαμά θα πάω στα Ιεροσόλυμα, μου είπε ο Τάκης θα με βοηθήσει τώρα πρέπει να ψήσω την θεία Όλγα να έρθει μαζί μου αφού εσύ δεν μπορείς αν κι αυτό το ταξίδι-προσκύνημα το ονειρευόμουν μαζί σου.
Η θεία Όλγα τελικά δέχτηκε και η Ηλέκτρα μετρούσε τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά.
Κι έφτασε η παραμονή αλλά λόγω των ταραχών που είχε τότε σ' αυτή την περιοχή αναβλήθηκε το ταξίδι για τις 15 Αυγούστου.
Η Ηλέκτρα απογοητεύτηκε πολύ.
Δεν με θέλει, δεν πρόκειται να πάω, ο Τάκης δεν μπορεί το καλοκαίρι να φύγει.
Το σύμπαν όμως συνωμοτούσε υπέρ της χωρίς εκείνη να το ξέρει.
Ήθρε το καλοκαίρι και 'η παρέα της Ηλέκτρας ετοιμαζόταν.
Η Ηλέκτρα δεν μιλούσε αφού ο Τάκης δεν θα πήγαινε δεν μπορούσε να πάει ούτε εκείνη. Με τον Τάκη είχε πολύ θάρρος που με τους άλλους εντάξει, είχε αλλά πιό λίγο.
Αλλά είπαμε το σύμπαν είχε συνωμοτήσει η Ηλέκτρα να πραγματοποιήσει αυτό της το όνειρο!!!!!!!!
Μία μέρα την πλησίασε ο Χρήστος και της είπε.................. ''Ηλέκτρα εγώ θα σε βοηθήσω, θα είμαι κι εγώ μαζί''.
Ωωωωω η Ηλέκτρα πέταξε από τη χαρά της, της ήρθε να τσιρίξει δεν το έκανε όμως γιατί τσιρίζει φάλτσα μωρέ!!!!!!!!
Κι άντε πάλι ετοιμασίες, κι άντε πάλι άγχος, κι άντε πάλι αυτή η μελαγχολία που πιάνει την Ηλέκτρα όταν είναι να πάει κάπου και να την πειράζει ο πατέρας της ότι θα πάει εκείνος αντί για εκείνη.
Και......................... ήρθε η 15 Αυγούστου!!!!!!!!!!!
Το απόγευμα φύγανε για την Αθήνα και το βράδυ για το Κάϊρο!!!!!!!!!! Φτάσανε γύρω στις 3 τα ξημερώματα μέχρι να τακτοποιηθούν στο ξενοδοχείο πήγε 4 η Ηλέκτρα ξάπλωσε με κλειστά μάτια, στις 6 θα φεύγανε. 
Τώρα πώς ξύπνησε η Ηλέκτρα με 2 ώρες ύπνο δεν το λέμε.................
Και ήρθε το πούλμαν μπήκανε όλοι μέσα και ξεκίνησαν για διάφορα αξιοθέατα, πήγανε και στις πυραμίδες που στη μέση είχαν τη σφίγγα!!!!!!!
Η Ηλέκτρα δεν το πίστευε ότι έβλεπε πράγματα που ούτε στα πιο τρελά της όνειρα δεν περίμενε ότι θα έβλεπε. Τέλος το βράδυ πήγανε στην Αγία Αικατερίνη στο Όρος Σινά.
Αφού διανυκτέρευσαν εκεί στην Αγία Αικατερίνη  το μεσημέρι μπήκανε στο πούλμαν και ξεκίνησαν για την Ιερουσαλήμ!!!!!!!!!
Το βράδυ φτάσανε, η Ηλέκτρα ένοιωθε ένα διαφορετικό συναίσθημα δεν ήξερε πώς να το χαρακτηρίσει. Χαρά σίγουρα ένοιωθε, λύπη σίγουρα γιατί της λείπανε οι δικοί της, δέος σίγουρα γιατί βρισκόταν στο μέρος όπου περπάτησε Ο Χριστός. 
Την επόμενη μέρα πήγαιναν σε διάφορα μέρη-προσκυνύματα κι γύριζαν στο ξενοδοχείο, έπερνε τηλέφωνο τους γονείς της γεμάτη χαρά και τους έλεγε που πήγαν, τι είδαν, πως πέρασε.
Το μόνο πρόβλημα ήταν ο ύπνος, πολύ λίγος, πάρα πολύ λίγος.
Πρήστικαν και οτα πόδια της κι ένας φίλος φυσιοθεραπευτής πήγε κι αγόρασε ελαστικό επίδεσμο και της έδεσε τα πόδια.
Χαχα κυκλοφορούσε με τους επιδέσμους κι όσο για παπούτσια ούτε λόγος, δεν μπαίνανε με τίποτα.
Ο ξεναγός που ήταν ιερέας εκεί της  είπε μια μέρα  ''Κουράστηκες ε;'' Η απάντηση της Ηλέκτρας ήταν  "Οχι πάτερ δεν κουράστηκα τόσο πολύ, άλλωστε αξίζει αυτή η κούραση, μόλις πάω σπίτι μου θα ξεκουραστώ'
Όλοι μα όλοι την πρόσεχαν, την βοηθούσαν και η Ηλέκτρα ήταν χαρούμενη, ευτυχισμένη που είχε πραγματοποιήσει αυτό το δύσκολο όνειρο της που ακόμη και τώρα δεν πιστεύει ότι το πραγματοποίησε, ότι είδε, μπήκε εκεί που έζησε, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, σταυρώθηκε, κι αναστήθηκε ο Χριστός!!!!!!
Μάθημα από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι δεν θέλουμε δεν γίνεται. Όταν θέλουμε κάτι πολύ κάτι, κάποιος, κάποιοι θα βρούνε τρόπο να γίνει πραγματικότητα, ίσως μια αόρατη δύναμη, ένα αόρατο χέρι βοηθάει.
Τώρα η Ηλέκτρα έχει ακόμη ένα όνειρο, έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχη και φοβάται αλλά ελπίζει αυτό το αόρατο χέρι, αυτή η αόρατη δύναμη να την βοηθήσουν όπως τότε.

Η πιο όμορφη στιγμή...

Η ζωή μας αποτελείται από στιγμές. Άλλοτε καλές, άλλοτε κακές. Οι κακές, μας δυναμώνουν, μας πεισμώνουν, μας αφήνουν μια πικρία ίσως κ...