Ένα διαφορετικό ταξίδι τότε, ένα διαφορετικό όνειρο τώρα...

Καιρό, χρόνια έλεγαν οι φίλοι της Ηλέκτρας να κάνουν ένα ταξίδι στους Άγιους Τόπους.
Η Ηλέκτρα που ονειρευόταν κι εκείνη ένα ταξίδι στα μέρη που έζησε, περπάτησε, δίδαξε την αγάπη Ο Χριστός ένα αγκαθάκι τρυπούσε την καρδιά της, όχι ζήλιας αλλά απογοήτευσης γιατί δεν μπορούσε να πάει μαζί με τους φίλους της. 
Τα χρόνια περνούσαν, οι φίλοι της Ηλέκτρας πήγαιναν σχεδόν κάθε χρόνο εκεί που ήθελε να πάει κι εκείνη αλλά δεν τολμούσε να ζητήσει τη βοήθεια τους αφού μόνη δεν μπορούσε κι όλο η απογοήτευση μεγάλωνε χωρίς να πάψει να κάνει όνειρα, χωρίς να πάψει να ελπίζει.
Μία φορά που θα πηγαίναν έμαθε ότι θα πήγαινε κι ένας πολύ καλός της φίλος.
Πήρε μία βαθιά ανάσα, πήρε όσο θάρρος, όση δύναμη είχε και τον ρώτησε αν μπορούσε να την βοηθήσει αν πήγαινε κι εκείνη μαζί τους.
Εκείνος χωρίς δεύτερη σκέψη της είπε το ναι που τόσο ήθελε, τόσο λαχταρούσε να ακούσει!!!!!!!!! 
Γύρισε στο σπίτι της χαρούμενη, μαμά θα πάω στα Ιεροσόλυμα, μου είπε ο Τάκης θα με βοηθήσει τώρα πρέπει να ψήσω την θεία Όλγα να έρθει μαζί μου αφού εσύ δεν μπορείς αν κι αυτό το ταξίδι-προσκύνημα το ονειρευόμουν μαζί σου.
Η θεία Όλγα τελικά δέχτηκε και η Ηλέκτρα μετρούσε τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά.
Κι έφτασε η παραμονή αλλά λόγω των ταραχών που είχε τότε σ' αυτή την περιοχή αναβλήθηκε το ταξίδι για τις 15 Αυγούστου.
Η Ηλέκτρα απογοητεύτηκε πολύ.
Δεν με θέλει, δεν πρόκειται να πάω, ο Τάκης δεν μπορεί το καλοκαίρι να φύγει.
Το σύμπαν όμως συνωμοτούσε υπέρ της χωρίς εκείνη να το ξέρει.
Ήθρε το καλοκαίρι και 'η παρέα της Ηλέκτρας ετοιμαζόταν.
Η Ηλέκτρα δεν μιλούσε αφού ο Τάκης δεν θα πήγαινε δεν μπορούσε να πάει ούτε εκείνη. Με τον Τάκη είχε πολύ θάρρος που με τους άλλους εντάξει, είχε αλλά πιό λίγο.
Αλλά είπαμε το σύμπαν είχε συνωμοτήσει η Ηλέκτρα να πραγματοποιήσει αυτό της το όνειρο!!!!!!!!
Μία μέρα την πλησίασε ο Χρήστος και της είπε.................. ''Ηλέκτρα εγώ θα σε βοηθήσω, θα είμαι κι εγώ μαζί''.
Ωωωωω η Ηλέκτρα πέταξε από τη χαρά της, της ήρθε να τσιρίξει δεν το έκανε όμως γιατί τσιρίζει φάλτσα μωρέ!!!!!!!!
Κι άντε πάλι ετοιμασίες, κι άντε πάλι άγχος, κι άντε πάλι αυτή η μελαγχολία που πιάνει την Ηλέκτρα όταν είναι να πάει κάπου και να την πειράζει ο πατέρας της ότι θα πάει εκείνος αντί για εκείνη.
Και......................... ήρθε η 15 Αυγούστου!!!!!!!!!!!
Το απόγευμα φύγανε για την Αθήνα και το βράδυ για το Κάϊρο!!!!!!!!!! Φτάσανε γύρω στις 3 τα ξημερώματα μέχρι να τακτοποιηθούν στο ξενοδοχείο πήγε 4 η Ηλέκτρα ξάπλωσε με κλειστά μάτια, στις 6 θα φεύγανε. 
Τώρα πώς ξύπνησε η Ηλέκτρα με 2 ώρες ύπνο δεν το λέμε.................
Και ήρθε το πούλμαν μπήκανε όλοι μέσα και ξεκίνησαν για διάφορα αξιοθέατα, πήγανε και στις πυραμίδες που στη μέση είχαν τη σφίγγα!!!!!!!
Η Ηλέκτρα δεν το πίστευε ότι έβλεπε πράγματα που ούτε στα πιο τρελά της όνειρα δεν περίμενε ότι θα έβλεπε. Τέλος το βράδυ πήγανε στην Αγία Αικατερίνη στο Όρος Σινά.
Αφού διανυκτέρευσαν εκεί στην Αγία Αικατερίνη  το μεσημέρι μπήκανε στο πούλμαν και ξεκίνησαν για την Ιερουσαλήμ!!!!!!!!!
Το βράδυ φτάσανε, η Ηλέκτρα ένοιωθε ένα διαφορετικό συναίσθημα δεν ήξερε πώς να το χαρακτηρίσει. Χαρά σίγουρα ένοιωθε, λύπη σίγουρα γιατί της λείπανε οι δικοί της, δέος σίγουρα γιατί βρισκόταν στο μέρος όπου περπάτησε Ο Χριστός. 
Την επόμενη μέρα πήγαιναν σε διάφορα μέρη-προσκυνύματα κι γύριζαν στο ξενοδοχείο, έπερνε τηλέφωνο τους γονείς της γεμάτη χαρά και τους έλεγε που πήγαν, τι είδαν, πως πέρασε.
Το μόνο πρόβλημα ήταν ο ύπνος, πολύ λίγος, πάρα πολύ λίγος.
Πρήστικαν και οτα πόδια της κι ένας φίλος φυσιοθεραπευτής πήγε κι αγόρασε ελαστικό επίδεσμο και της έδεσε τα πόδια.
Χαχα κυκλοφορούσε με τους επιδέσμους κι όσο για παπούτσια ούτε λόγος, δεν μπαίνανε με τίποτα.
Ο ξεναγός που ήταν ιερέας εκεί της  είπε μια μέρα  ''Κουράστηκες ε;'' Η απάντηση της Ηλέκτρας ήταν  "Οχι πάτερ δεν κουράστηκα τόσο πολύ, άλλωστε αξίζει αυτή η κούραση, μόλις πάω σπίτι μου θα ξεκουραστώ'
Όλοι μα όλοι την πρόσεχαν, την βοηθούσαν και η Ηλέκτρα ήταν χαρούμενη, ευτυχισμένη που είχε πραγματοποιήσει αυτό το δύσκολο όνειρο της που ακόμη και τώρα δεν πιστεύει ότι το πραγματοποίησε, ότι είδε, μπήκε εκεί που έζησε, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, σταυρώθηκε, κι αναστήθηκε ο Χριστός!!!!!!
Μάθημα από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι δεν θέλουμε δεν γίνεται. Όταν θέλουμε κάτι πολύ κάτι, κάποιος, κάποιοι θα βρούνε τρόπο να γίνει πραγματικότητα, ίσως μια αόρατη δύναμη, ένα αόρατο χέρι βοηθάει.
Τώρα η Ηλέκτρα έχει ακόμη ένα όνειρο, έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχη και φοβάται αλλά ελπίζει αυτό το αόρατο χέρι, αυτή η αόρατη δύναμη να την βοηθήσουν όπως τότε.

Σου αφήνω κάτι...

Ενα “σ’αγαπώ”, ένα “μου λείπεις” κι ένα “καλώς ήρθες” αφήνω εδώ για να τα βρεις......

Κράτα όποιο από τα τρία θες, κανένα, ή και τα τρία.

Ελεύθερος είσαι.. ελεύθερη είμαι.
Ελεύθεροι κι οι δυο επιλέγουμε να κρατάμε τις ψυχές μας δεμένες.
Ελεύθερα κρατάμε ο ένας τον άλλο από το χέρι και προχωράμε στο επόμενο σκοτάδι.
Βλέπεις η μεγαλύτερη παγίδα, είναι η ελευθερία αγάπη μου.
Όταν την ζητάς, δεν ξέρεις τι ευθύνη κρύβει μέσα της.
Δεν έχεις κανέναν να σου πει “κράτα με”.
Δεν έχεις κανέναν να σου δείχνει τι να κάνεις και πού να πας.
Δεν έχεις κανέναν να πάρει την ευθύνη για τις επιλογές σου.
Είσαι ελεύθερος και ελεύθερα παραδίδεσαι στην μοίρα σου.
Είσαι ελεύθερος και ελεύθερα αφήνεσαι στο μόνο άγγιγμα που μπορείς να νιώσεις.
Στον μόνο άνθρωπο που μπορεί να σε πλησιάσει.
Είσαι ελεύθερος.. μόνο που στον έρωτα, η μόνη αποδεκτή υποταγή, είναι στη μοίρα.
Ενα “σ’αγαπώ”, ένα “μου λείπεις” κι ένα “καλώς ήρθες” σου αφήνω..

Πάρε όποιο θες.. ελεύθερα!

Όχι, όχι μη φωνάξετε τον  Τηλέμαχο, δεν το έγραψα εγώ. Κάπου το βρήκα και κάπου μου άρρεσε... 

Γράμμα στην άμμο...

Έγραφα στην άμμο τ’ όνομα μου,

να το διαβάσεις και να ‘ρθείς να με βρείς.

Τον ουρανό έβλεπα και το φεγγάρι παρακαλούσα

κοντά μου να σε φέρει.

Κι ήρθες σαν χελιδόνι της άνοιξης να μου πείς

τα μυστικά και η ζωή να γίνει του καλοκαιριού

χαρούμενο τραγούδι!!!!!!!!!

Χαχαχα το κρύο φταίει που ξύπνησε το ''καλλιτεχνικό μου ο Τηλέμαχος!!!!!!!!

Όνειρα...

Ήταν ονειροπόλα από μικρή, έτσι ξέφευγε από την καθημερινότητα. Ονειρευόταν πράγματα που ήξερε ή προσπαθούσε να πραγματοποιηθούν.

Συνήθηζε να ονειρεύεται απλά και λίγα πράγματα, πράγματα που την κάνανε ευτυχισμένη, πράγματα που έδιναν ένα νόημα στη βαρετή ζωή της.

Και ναι, είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει μερικά από τα όνειρα της παρόλο που της φαινόταν δύσκολα όνειρα όπως τα έλεγε.

Αυτό όμως της έδεινε το θάρρος και το κουράγιο να συνεχίζει, να βάζει στόχους με την ελπίδα να τα καταφέρει.

Αυτή τη φορά είχε βάλει λίγο ψηλότερα τον πήχη και δεν πίστευε να τα καταφέρει αλλά θα προσπαθούσε. Άλλωστε σημασία έχει η προσπάθεια.

Κάποτε ονειρευόταν να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, σε όλο τον κόσμο δεν ταξίδεψε αλλα έκανε αρκετά ταξίδια. Όχι δεν ήθελε άλλα ταξίδια η Αφροδίτη, τώρα ήθελε να αράξει στην δική της Ιθάκη. Μία Ιθάκη που από πολύ μικρή την ονειρευόταν και την είχε βρεί στο πρόσωπο ενός ανθρώπου.

Ονειρευόταν κάποτε να μπορέσει να ζήσει μαζί του, να ζήσει αληθινά, έστω και για μία μέρα.Δύσκολο όνειρο, πολύ δύσκολο, πολλά τα εμπόδια αλλά η Αφροδίτη ονειρεύεται αυτή τη μέρα κι ας ξέρει ότι αυτό το όνειρο δεν θα πραγματοποιηθεί.

Θα ξέρει όμως ότι προσπάθησε, πάλεψε γι’ αυτό της το όνειρο.

Καλή χρονιά...

Εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να πραγματοποιήσει αν όχι όλα τα όνειρα σας, τα πιό σημαντικά!!!!!!!
Χρόνια πολλά καλή χρονιά σε όλους!!!!!

Δικό μου το βιντεάκι αλλά δεν ξέρω γιατί δεν παίζει...

Όλα ή τίποτα...

Όλα ή τίποτα!!!!!!!

Απόγευμα, χμ, οι δείκτες του ρολογιού λες και σταμάτησαν, η ώρα δεν περνάει με τίποτα και στο μυαλό της Δάφνης έρχονται εικόνες από το παρελθόν και ψυθιρίζει.......................... Ας έστελνες ένα μήνυμα.....................

Ανοίγει το παλιό μικρό ΝΟΚΙΑ όπου έχει αποθηκευμένα τα μηνύματα του, εικονομηνύματα ακόμη και τη φωνή του!!!!!!!!!!!!

Τον ακούει και θυμάται τη γνωριμία τους, τη μικρή τους ιστορία.

Ήταν τέλος καλοκαιριού, η Δάφνη περίμενε την παρέα της πίνοντας την σοκολάτα της στην καφετέρια.

Στο διπλανό τραπεζάκι ήταν κάποιος σε καρότσι κι έπινε καφέ. Η Δάφνη δεν τον γνώριζε, δεν ήταν από τον τόπο της, κάποιος που έκανε καθηστερημένα διακοπές σκέφτηκε η Δάφνη κι ανακάτεψε τη παγωμένη σοκολάτα της.

Συγνώμη, το όνομα σου;;;;; Άκουσε σε μία στιγμή η Δάφνη.

Δάφνη, το δικό σας;;;;;;; Σταύρος απάντησε εκείνος.

Από που πήρες το δύχτι που έχεις στο καρότσι σου Δάφνη;;;;; Μου το φέρανε από τη Γερμανία, έχει κι εδώ όμως και είναι πολύ εξυπηρετικό.

Κάπως έτσι συνεχίστηκε η κουβέντα με τη Δάφνη και τον Σταύρο ο οποίος όντως έκανε διακοπές και την επομένη θα έφευγε για την Θεσσαλονίκη όπου έμενε.

Το λάθος της Δάφνης που δεν το μετάνιωσε όμως ούτε στιγμή, ήταν η ανταλλαγή τηλεφώνων.

Ο Σταύρος άρχισε να τηλεφωνεί, να της στέλνει μηνύματα, είχαν τόσα κοινά, το πρωί να βρίσκει στο κινητό της μία γλυκειά καλημέρα που ακόμη της αρέσει.

Κι ένα βραδάκι, μετά από καιρό της πρότινε να τα φτιάξουν.

Η Δάφνη τα έχασε και προσπάθησε να το καλαμπουρίσει.

Τι να φτιάξουμε Σταυρούλη, κουλουράκια;;;;;

Ξέρεις τι εννοώ Δάφνη.

Εγώ ξέρω τι εννοείς, Εσύ ξέρεις ότι δεν γίνεται;;;; Και του εξήγησε τους λόγους που δεν γινόταν. Ο Στάυρος επέμενε κάθε μέρα και περισσότερο, αλλά και η Δάφνη δεν ένοιωθε για τον Στάυρο όπως ένοιωθε για τους άλλους φίλους της, ένοιωθε κάτι περισσότερο.

Έτσι λέγε, λέγε το κοπέλι όπως λέει ο σοφός λαός η Δάφνη είπε το ναι!!!!!!!!!!!

Αν με πληγώσεις όμως αλοίμονο σου του είπε η Δάφνη.

Η Δάφνη και ο Στάυρος πέρασαν 6 μήνες  με μηνύματα και τηλεφωνήματα. Η Δάφνη ήταν για πρώτη φορά ευτυχισμένη, είχε έναν δικό της άνθρωπο έστω κι αν βρισκόταν μακριά μοιραζόταν τις χαρές, τους προβληματισμούς.

Δεν το είχε πεί σε κανέναν, ερχόταν καλοκαίρι όμως και θα πήγαινε με τους γονείς της διακοπές στη Θεσσαλονίκη κι ήθελε τόσο πολύ να τον δεί αλλά με τους γονείς της, ήταν αδύνατον.

Έτσι το είπε στην κολλητή της και της πρότεινε να πάνε μαζί διακοπές.

Ωωω, δεν μπορώ καλοκαιριάτικα τη Θεσσαλονίκη Δάφνη, αν θέλεις δώσε μου το τηλέφωνο του Στάυρου να τον ρωτήσω κάτι.

Η Δάφνη έδωσε το τηλέφωνο του Στάυρου στην κολλητή της. Τι αφελής που ήταν!!!!!!!!!!!

Η κολλητή της Δάφνής όχι μόνο πήγε μόνη καλοκαιριάτικα στη Θεσσαλονίκη, όχι μόνο συναντήθηκε με τον Στάυρο, πήρανε και τηλέφωνο  στη Δάφνη δήθεν να χαρεί.

Ο Στάυρος σιγά-σιγά απομακρυνόταν από τη Δάφνη, το αισθανόταν, ερχόταν το τέλος.

Κι  όπως το περίμενε η Δάφνη, ένα απόγευμα ο Στάυρος, της είπε να διακόψουν.

Σου το είχα πεί Στάυρο αλλά εσύ επέμενες, σου είχα πεί ότι δεν μπορώ να σου δώσω τίποτε άλλο από την αγάπη μου.

Σ' αγαπάω Δάφνη αλλά τα θέλω όλα ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ, ακούς;;;;;;;

Οκ Στάυρο ΤΙΠΟΤΑ, τελειώσαμε.

Η Δάφνη αργότερα έμαθε ότι η ''κολλητή'' της έπαιξε άσχημο παιχνίδι πίσω από την πλάτη της.

Ο Στάυρος μετά από λίγο καιρό το μετάνιωσε και πήρε τηλέφωνο τη Δάφνη, εκείνη όμως του έκλεισε το τηλέφωνο.

Μετά λίγο καιρό πήρε τηλέφωνο η μητέρα του Στάυρου στη Δάφνη.

Κοπέλα μου χάσαμε τον Στάυρο, τον Στάυρο που σ' αγάπησε όσο καμία.

Η Δάφνη κατά ένα περίεργο τρόπο είχε προαισθανθεί τον χαμό του Στάυρου.

Ισως βιωματικό ισως οχι...

Χριστούγεννα...

Τα φωτάκια αναβόσβηναν στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και φώτιζαν το μισοσκότεινο δωμάτιο. Η Ηρώ καθόταν στην πολυθρόνα είχε πάρει ένα μαξιλαράκι αγκαλιά και χάζευε τα λαμπάκια ακούγοντας την αγαπημένη της μουσικη.Δεν ειχε βάλει δώρα κάτω από δέντρο, οχι, θα περίμενε τον Αη Βασίλη να τα φέρει όπως τότε που ήταν παιδάκι κι όταν αποκαμωμένη την έπαιρνε ο ύπνος, ο μπαμπάς της έτρεχε να βάλει τα δώρα της Ηρώς κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο να τα βρεί το πρωί η Ηρώ!!!!!!!!!!!! Όταν ξυπνούσε το πρωί η μικρή Ηρώ κι έβρισκε τα δώρα της, άρχιζε να ρωτάει τον μπαμπά της............ Μπαμπά από που είναι ο Αη Βασίλης;;;;;; Που μένει;;;;; Πως έρχετε μέχρι το σπίτι μας;;;;;; Και πολλές τέτοιες ερωτήσεις που κάνουν τα παιδάκια. Ο μπαμπάς της, έβρισκε κάθε φορά απαντήσεις στις ερωτήσεις της μονάκριβης του μικρής.
Μία μέρα που η Ηρώ ρωτούσε τον μπαμπά της κι εκείνος είχε δουλειά, της είπε......... Όταν μεγαλώσεις λίγο ακόμη Ηρώ μου θα σε πάω στο χωριό του Αη Βασίλη να τον δείς , να του μιλήσεις, να σε πάρει αγκαλιά, τώρα όμως πήγαινε να παίξεις κι όταν τελειώσω θα έρθω να παίξουμε μαζί. Από εκείνη τη μέρα η Ηρώ ονειρεύοταν το ταξίδι στο χωριό, στο σπίτι, στην ζεστή αγκαλιά του παππούλη με τα άσπρα μακριά γένεια. Τα χρόνια πέρασαν, η Ηρώ μεγάλωσε και κατάλαβε ότι Αη Βασίλης υπάρχει αλλά όχι όπως τον γνωρίζουν τα παιδιά. Εκείνο το ταξίδι στο χωριό του Αη Βασίλη που της είχε υποσχεθεί ο μπαμπάς δεν πρόλαβε να την πάει. Τώρα η Ηρώ μόνη της μάζευε χρήματα για να πραγματοποιήσει εκείνο το ταξίδι που από παιδάκι ονειρευόταν. Στο τέλος-τέλος κι αν δεν κατάφερνε να συγκεντρώσει το ποσόν που χρειαζόταν, είχε δικαίωμα να ονειρεύεται εκείνο το ταξίδι.

Όλα είναι δικής μου κατασκευής, κείμενο και βιντεάκι!!!!!!!

Είσαι και θα είσαι πάντα εδώ...

Από την παραμονή της γιορτής σου  άρχιζαν οι ετοιμασίες και τα μαλώματα με τη μητέρα μου.
Ήθελες να μαγειρέψει ότι είχες κουβαλήσει να έρθουν τα μωρά σου όπως έλεγες να σου ευχηθούν και να στρώθεί το τραπέζι.
Η μητέρα μου κουρασμένη γκρίνιαζε.
Και ερχόταν παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα κ.λ.π.

Έπαιρνες το μπουκάλι το ούζο κοντά σου κι έβαζες στο ποτίρι σου κρυφά μέχρι που σε ανακαλύπταμε και γινόταν ένας χαμός, αλλά με το χιούμορ σου έκανες την πάπια.
Όταν φεύγανε όλοι βοηθούσες τη μαμά να συμμαζέψει.
Ήσουν τόσο ευτυχισμένος και χαρούμενος.
Είναι η τρίτη χρονιά που δεν γίνεται όλο αυτό, την πρώτη φορά ήσουν και δεν ήσουν κοντά μας και τις δύο φορές είχες φύγει για το μεγάλο σου ταξίδι.
Αν ήξερες πόσο μας λείπεις και πόσο μας πονάει η απουσία σου.
Αλλά πρέπει να είσαι καλά εκεί  ψηλά γιατί τα λέμε εμείς τα βράδια γλύκα μου.

   

Καλό ταξίδι φίλαράκι μου...

Αναρωτήκα πολλές φορές αν πρέπει, αν είναι σωστό να δένεσαι με ανθρώπους, πράγματα, γεγονότα αλλά άκρη δεν βρίσκω.
Εντάξει, με τον χαρακτήρα που έχω άκρη δεν πρόκειται να βρω γιατί εκεί που λέω δεν το ξανακάνω τσούπ εμφανίζεται κάποιος και κάνω το ιδιο (λάθος σωστό) δεν ξέρω.
Γιατί τα λέω όλα αυτά;;;;
Όχι, δεν με τσίμπησε καμία μύγα!!!!
Το πρωί έμαθα το χαμό, τον ξαφνικό χαμό ενός φίλου στο φβ.
Μαλώναμε, σκοτωνόμαστε, διαγραφώμαστε αλλά ο Παύλος ήταν για μένα κι εγώ για τον Παύλο το λιμάνι.
Εντάξει, έχω κι άλλα λιμάνια αλλά έχασα τον άνθρωπο Παύλο.
Να είναι καλά εκεί ψηλά κι εγώ θα τον θυμάμαι πάντα.

Ήρθες

Έγραφα στην άμμο τ’ όνομα μου, να το διαβάσεις και να ‘ρθεις να με βρεις. Τον ουρανό έβλεπα και το φεγγάρι παρακαλούσα κοντά μου να σε φέρει. Κι ήρθες σαν χελιδόνι της ανοιξης να μου πείς τα μυστικά και η ζωή να γίνει του καλοκαιριού χαρούμενο τραγούδι!!!!!!!!! Επιτέλους βρήκα καιρό να ασχοληθώ με το μπλογκάκι μου και να δείξω το ποιητικό μου ταλέντο χαχαχαχαχα!!!!!!!!!

Θα σε ξανάβρω...

1. Θα σε ξανάβρω, να το ξέρεις
2. μην φοβηθείς όσο θα λείπω
3. κι απ της καρδιάς τον κάθε χτύπο
4. θα καταλάβω αν υποφέρεις.
5. 
   
6. Θα σε ξανάβρω, κάποιαν ώρα
7. πέρα απ την θάλασσα του πόνου
8. απο της ζωής την κάθε μπόρα
9. και το λεπίδι αυτό του χρόνου.
10. 
    
11. Θα σε ξανάβρω, να θυμάσαι
12. θα σ΄αγαπήσω ακόμα τόσο
13. τι κι αν μακριά μου πιά κοιμάσαι
14. ποτέ μου δεν θα σε σκοτώσω.
15. 
    
16. Θα σε ξανάβρω, μην φοβάσαι
17. θα ναι αλλιώτικος ο χρόνος
18. δεν θα μπορείς πιά να λυπάσαι
19. και θα χει φύγει κάθε πόνος.